σε περιμενω παντου (τασος λειβαδιτης)

   

Σὲ περιμένω παντοῦ

 

 

 

 

 

 

 

 

 Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου,
μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.
Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται
νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του.

Τὴν ἀγάπη μας αὔριο, θὰ τὴ διαβάζουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολικὰ βιβλία, πλάι στὰ ὀνόματα τῶν ἄστρων καὶ τὰ καθήκοντα τῶν συντρόφων.
Ἂν μοῦ χάριζαν ὅλη τὴν αἰωνιότητα χωρὶς ἐσένα,
θὰ προτιμοῦσα μιὰ μικρὴ στιγμὴ πλάι σου.

Θὰ θυμᾶμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα,
σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.

Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ᾿ ἀγαπῶ.

Κλεῖσε τὸ σπίτι. Δῶσε σὲ μιὰ γειτόνισσα τὸ κλειδὶ καὶ προχώρα. Ἐκεῖ ποὺ οἱ φαμίλιες μοιράζονται ἕνα ψωμὶ στὰ ὀκτώ, ἐκεῖ ποὺ κατρακυλάει ὁ μεγάλος ἴσκιος τῶν ντουφεκισμένων. Σ᾿ ὅποιο μέρος τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα,
ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο... ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου!

βουδας

ο βουδας οργισμενος με τους ναζι  που
πηραν τη σβαστικα

χαμογελα

       πολλες φορες    φτανει                                                                                                

                                     

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου…

Mario de Andrade
Ποιητής, συγγραφέας, μουσικολόγος, ιστορικός τέχνης, κριτικός και φωτογράφος, από τη Βραζιλία (1893-1945).

Ψαρευοντας τωρα από τον ωκεανο της αιωνιοτητας

   

                                                            (διαδραση για την κατανοηση του παροντος)

                                                

  Δεν ζω το τωρα

Ζω παντα τις αναμνησεις μoυ και τα θελω μου

ζω στο παρελθον και το μελλον

 

 μεσα στο μυαλο μου 

Δεν  καταλαβαινω  το τωρα..

Αυτης της στιγμης , που περναει

Τωρα

Τι είναι το τωρα?τι είναι η στιγμη

ελα να μαθουμε

Κλεισε τα ματια σου

Αδειασε..

 Παιρνε Ανασες

Επικεντρωσου μονο σ αυτό που κανεις..αναπνεεις…

Αναπνεεις και δεν σκεφτεσαι τιποτα

Εισπνεεις εκπνεεις 

καθως αναπνεεις  ..  αφουγγρασου..

Ακου..

 ακου

 ακους

...

 τον χτυπο της καρδιας σου…

αυτό το καρδιοχτυπι είναι το τωρα..

αυτή η στιγμη είναι ο χτυπος της καρδιας σου..

καμια σκεψη δεν χωραει στο τωρα

αν καταφερεις και συνειδητοποιησεις  το τωρα

θα εχουμε επιγνωση του τωρα σε διαφορετικες χρονικες στιγμες..

θα εχουμε παει στην αγγαλια του τωρα

σε διαφορετικα  τωρα

αλλα τωρα

   

..πηγαινε με στον αρχηγο σου..

Το σωμα μας θα βρισκεται μια μερα σε μουσειο

Θα είναι πραγμα ανεξηγητο για τα οντα του μελλοντος..

Πως γινοταν καποτε να υπαρχει καποιος  ετσι..

ενα χαικου λυπημενο πακετο

                                                    ηταν πακετο
                                                         λυπημενο και   βαθια
                                               το χε καημο..   

                                                                   να μην καρκινο
                                                            τους ανθρωπους αλλα να
                                                τους καλοκαρδα

                                       αφου το ειδε
                                               απ την μια το ειδε κι
                                          απο την αλλη    

                                                        
                                                      αποφασισε 
                                                να γυρισει την πλατη
                                                                          να χαμογελα.